zaterdag 4 maart 2006

inmiddels staat ze al weer een week buiten langs de weg, af en toe sneeuwt het. Vanwaar deze marteling, deze verstoring van een diepe winterslaap? Wel: de APK staat voor de boeg. 1 april is het zover en moet mijn 128 voor de keuring. Vorig jaar met de hakken over de sloot; dit jaar moet er toch het een en ander gerepareerd worden. Onder de auto aan de achterzijde wel te verstaan. Een van de kokerbalken is slecht en ook de bevestiging van de schokdemper moet bekeken worden. Nu heb ik de onfortuinlijke pech dat ik weinig ervaring heb met lassen. Een dergelijke operatie besteed ik dan ook uit aan vakmensen. Nu zijn de vakmensen bij de lokale garage iets te duur voor mijn portemonnee, dus moet elders heil worden gezocht. Na wat rondvragen wist Frans nog wel iemand die het een en ander kan. Dus zodoende ik naar de beste man in Noordhorn. Nu moet ik niet liegen, hij was geen onbekende voor mij. Reeds had ik hem eerder gesproken en wel bij de lokale garage waar toentertijd onze volksfiets in onderhoud was. Na een korte babbel bleek hij wel bekend te zijn met mijn 128. De vorige eigenaar had hem toegewzen als persoonlijke monteur. Deze man kent mijn 128 dus van binnen en buiten. Grappig he? Monteur en auto herenigd, dat kan alleen maar veel goeds betekenen.

Maargoed, vandaag dus geprobeerd te inventariseren wat er allemaal gebeuren moet. Een van de dingen die al een poosje zichzelf aandringt voor reparatie is de bestuurdersstoel. Een flink gapend gat is ontstaan, doordat de naad van de zitting is losgelaten. Gelukkig heb ik een handige moeder, dus ik hoop dat het allemaal weer goed gaat komen. Toen eenmaal de stoelen uit de 128 waren verwijderd, besloot ik het hele interieur eens even aan een goede inspectie te onderwerpen. Dus bank eruit, gordels losgemaakt, tapijtklemmen bij de deuren en daar schrok ik even. Verder geen roest op de vloerpanelen, maar vergevorderde roest onder de deurrubbers. Meteen aanpakken dacht ik. Dus tussen de sneeuwbuien door (nu overdrijf ik een beetje hoor) geschuurd en antiroest erop.

Om te eindigen, de schade aan de wielkastranden in kaart gebracht. Conclusie: ze zijn fiks verrot. Gelukkig heb ik via het forum van Harry een paak nieuwe wielkastranden kunnen kopen. Ook die moeten er straks opgezet worden. Nog een mooie foto van een gespikkelde 128. Geen zorgen, als het iets warmer is, gaat ook de lak aangepakt worden. tot zover de laatste ontwikkelingen in Zuidhorn,

veel fiat groeten!

Ronald van Dijk

( terug naar de verhalenpagina )